آصیف اقبال (Asif Iqbal)، روح الاحمد (Ruhel Ahmed) و شفیق رسول (Shafigh Rasol) سال 2001 در افغانستان دستگیر شده بودند و در ماه مارچ 2004 بدون هیچ اتهامی آزاد شدند. فیلم "مسیر گوانتانامو" (The Road to Guantanamo) یکی از 19 فیلمی است که در جشنواره برلین امسال با یکدیگر رقابت خواهند کرد. این فیلم ترکیبی از مصاحبه با این افراد، مطالب آرشیوی خبری و بازسازی صحنه هایی است که این مردان در تشکیلات این جزیره کوبا تجربه کرده اند.

رسول در اولین شب نمایش فیلم گفت: "ما میخواستیم به مردم جهان نشان دهیم که چه اتفاقاتی در گوانتانامو می افتد و آنچه واقعا میخواهیم این است که همه زندانیان از آنجا خارج شوند، ما میخواهیم که این محل تعطیل شود."

این سه دوست تابع انگلیس و یک دوست دیگرشان کمی پس از واقعه 11 سپتامبر برای شرکت در جشن عروسی اقبال به پاکستان سفر میکنند. سپس فیلم سفر آنها را به کشور همسایه شان افغانستان به تصویر میکشد.

این سفر پس از شنیدن فراخوان یکی از مراجع دینی برای کمک به مردم محتاج انجام میگیرد. در آن زمان حکومت طالبان هنوز برقرار بود و به گفته احمد "ما اصلا نمیدانستیم آنها چه کسانی هستند."

آنها قبل از اینکه به گوانتانامو برده شوند، توسط نیروهای همبستگی در شمال دستگیر میشوند. در گزارشی که توسط وکیل آنها در 2004 منتشر شد، این سه نفر از خشونت نظامی رنج میبردند و در هوای بسیار داغ کوبا، داخل قفس نگه داشته میشدند و رفتار خشن مسئولین زندان موجب شده بود تا به جرایمی واهی اعتراف کنند.

به گفته رسول :" وضع ما بد بود، اما به بدی وضع دیگران، مثلا اعراب نبود. ما به خاطر اینکه میتوانستیم انگلیسی صحبت کنیم و با آنها ارتباط برقرار کنیم، وضع بهتری داشتیم. تا امروز، هیچ کس نگفته بود که ما بیگناه بودیم."

تمرکز بر مسائل شخصی
در حال حاضر حدود 500 نفر به دلیل مظنون بودن به همکاری با القاعده یا طالبان، در گوانتانامو زندانی هستند. در حالی که تنها 10 تن از این افراد متهم شناخته شده اند. این تاسیسات نظامی نظر مخالف بسیاری را در اروپا و سراسر جهان برانگیخته است.

وینترباتم و همکار کارگاردان مت وایتکراس (Mat Whitecross) حدود 2 ماه بعد از آزادی، با سه زندانی سابق ملاقات کردند و وایتکراس یک ماه به مصاحبه و گفتگو با آنان پرداخت تا مواد اولیه فیلم را تهیه کند.

وینترباتم برای فیلم "در این جهان" (In This World) برنده جایزه بزرگ جشنواره ونیز 2003 شد که داستان سفر فرساینده دو جوان افغان امیدوار به پناهندگی، به سوی انگلستان بود.

او میگوید: "فیلم "مسیر گوانتانامو" عمدا بر روی داستان شخصی این سه تن متمرکز شده است تا با مشخص کردن سه چهره حاضر در آنجا، بتوان تصور کرد که این بلایی است که بر سر هر 500 نفر اسیر آمده است. نقطه شروع ما این بود که درباره این سه نفر حرف بزنیم نه اینکه گفتگویی درباره موقعیت سیاسی این محل راه بیاندازیم."

وینترباتم گفت که آنها با تمرکز بر روی زندگی شخصی افراد، مجبور نبودند نظر اولیای امور انگلستان و آمریکا را جویا شوند. او اعتقاد دارد که این فیلم نمیتواند اثری ضد آمریکایی تلقی شود.

"مسئله این است که وجود گوانتانامو تکان دهنده و وحشتناک است و نباید وجود داشته باشد."

ارسال

چاپ

XML

OYAX