گروه آمریکایی سازنده این حسگر امیدوارند که روزی این تکنولوژی در بدن جاسازی شود و بتواند حرکت از دست رفته اعضای فلج را به آنها بازگرداند.

این تیم که در ماساچوستس Massachusetts مستقر هستند، تحقیقات خود را در روزنامه طبیعت Nature منتشر نموده اند. متیو نیجل Matthew Nagle، که هنگام آزمایش 25 ساله شده است، در سال 2001 پس از صدمات ناشی از یک حمله با چاقو، از گردن به پایین فلج شد و از آن زمان با صندلی چرخدار حرکت میکند. او اولین بیماری است که حسگر مغزی را آزمایش کرده است.

گروهی از دانشمندان این وسیله را که neuromotor prosthesis (محرک مصنوعی جریانهای عصبی) که به اختصار NMP نامیده میشود در بخشی از مغز که مسئول انجام گرفتن حرکات ارادی بوده و محرک کورتکس نام دارد، نصب کرده اند.

دستگاه NMP شامل یک حسگر داخلی است که فعالیتهای سلولی مغز را آشکار میکند و یک پردازشگر خارجی این فعالیتها را به علائمی مبدل میکند که میتوانند توسط یک رایانه تشخیص داده شوند.

هرچند که در زمان آزمایش سه سال از قطع نخاع این بیمار گذشته بود، اما دانشمندان متوجه شدند که فعالیتهای سلولی مغز- یا به عبارتی تولید الگوهای پیام رسانی عصبی- همچنان در بخش محرک کورتکس مغز او وجود دارد.

الکترودهای موجود در NMP قادر هستند این فعالیتها را ضبط کرده و به رایانه بفرستند. این رایانه الگوهای پیام رسانی را به دستورهای حرکتی معنا میکند که به حرکت دادن اعضای مصنوعی و همچنین استفاده از برنامه های رایانه منجر میشود.

نایجل با استفاده از این ابزار میتواند نشانه گر رایانه را حرکت دهد و ای-میل های خود را باز نماید، با بازیهای ساده رایانه ای سرگرم شود،انگشتان یک دست مصنوعی را باز و بسته کرده و با کمک آن اشیائی را گرفته و حرکت دهد.

نایجل گفته است که این حسگر با برقراری مجدد مقداری از تواناییهای او- مانند روشن و خاموش کردن چراغ- که معمولا توسط پرستارش انجام میشده اند، مقداری از حس استقلال او را بازگردانده است. او به خبرنگاران BBC گفت : "نمیتوانم حسم را با کلمات تشریح کنم، فقط میتوانم بگویم حسی بینظیر و دیوانه کننده است."

دکتر لی هوچبرگ Leigh Hochberg سرپرست تحقیقات و عصب شناس بیمارستان ماساچوستس میگوید: "یکی از نتایج هیجان انگیز آزمایش این بود که بخشیاز مغز- محرک کورتکس - هنوز میتواند به طور ارادی توسط این آقا که نخاع آسیب دیده دارد، فعال شود."

"همین که علی رغم صدمه دیدگی چند سال قبل، این فعالیت هنوز در آنجا وجود دارد موجب شده است که ما با تشویق شویم و از این قابلیت بالقوه برای مهارکردن این فرمانها استفاده نموده و دستگاههای خارجی را کنترل کنیم."

پروفسور جان دوناهیو John Donoghue، سرپرست برنامه در دانشگاه براون Brown University و رئیس هیئت علمی سایبرکینتیک Cyberkinetics، کمپانی سازنده و آزمایش کننده این حسگر است. او گفته است :

"نتایج آزمایش برای ما نوید این است که روزی خواهیم توانست عضلات اندامها را با این علائم مغزی فعال کنیم و با یک دستگاه عصبی جسمانی، کنترل مغز بر ماهیچه را به طور موثری به حال اول بازگردانیم"

این گروه در حال حاضر در حال آزمایش بر بیمار دوم که 55 ساله است، هستند اما وجود مسائل فنی حاکی از آن هستند که حسگر نمیتواند فعالیت مغزی را ضبط نماید.

پروفسور استفن اسکات Stephen Scott، از دانشگاه کویینز Queen's University کانادا طی مطلبی در اینباره میگوید: "این تحقیق نشان میدهد که پروتزهای پیوندی روشی مناسب برای افرادی است که به شدت آسیب دیده اند و به آنها امکان میدهد تا با محیط اطراف خود ارتباط برقرار کرده و بر آن تاثیر بگذارند."

اما او خاطرنشان کرد که مشکلات قابل توجهی وجود دارند که باید قبل از استفاده عمومی از این فناوری، از سر راه برداشته شوند.این مشکلات شامل طول عمر دستگاه، احتمالات بروز عفونت و روشهای انتقال اطلاعات هستند که باید مورد توجه قرار بگیرند.

آیا این آزمایش بی موقع بود؟
پروفسور ایگور الکساندر Igor Aleksander، متخصص مهندسی سیستم عصبی در کالج سلطنتی لندن میگوید : "به نظر من این ابزاری فوق العاده مهم است زیرا حالا واقعا یک امکان بالقوه برای کمک به افرادی که دچار ناتوانیهای جدی عصبی هستند فراهم شده است."

اما پروفسور میگوئل نیکوللیس Miguel Nicolelis که یک زیست عصب شناس از دانشگاه دوک Duke University است، در این باره نظراتی منتقدانه دارد.

او در برنامه علم در حرکت از شبکه BBC اظهار داشت که هرچند نشانه های مثبتی در یک بیمار دیده شده اما مدارک نشان میدهند که این ابزار در مورد بیمار مسن دوم موفق عمل نکرده است. او افزود :

"هنگامی که مانند این کمپانی، تصمیم میگیرید برای آزمودن یک روش انقلابی وارد آزمایشهای بالینی شوید، همواره شانس زیادی برای به خطر افتادن این دستاورد وجود دارد. آنها باید چیزی را نمایش میدادند که برای مدت زمان بیشتری باقی بماند، چیزی که قابل اعتماد و ایمن باشد و بتواند کاربردهای ظریفتر و مهمتری را به نمایش بگذارد. من تصور نمیکنم که این تحقیق چنین کاری کرده باشد."

" به نظر من برای به کاربردن این نوع فناوری در آزمایش های بالینی قدری زود عمل شده است."

ارسال

چاپ

XML

OYAX