اما آیا این یک جنگ همه جانبه است که مردم لبنان و فلسطین آنرا به اسرائیل تحمیل کرده اند؟ مسلمآ خیر.

اسرائیل به بهانه اسارت دو سرباز آتش این نبرد را روشن نمود. بیایید صادق باشیم، مطمئنا این اتفاق نمیتواند یورش وحشیانه اسرائیل را به تار و پود جامعه لبنان توجیه کند.

اگر با "تروریسم" مبارزه می کنی، هر کاری دلت می خواهد بکن!
به کار بردن اصطلاح "تروریسم" که به دقت انتخاب شده و در سالهای اخیر توسط برخی از کشورهای جهان معمولا در جای نامناسب به کار برده میشود نیز این بحران را همراهی کرده و بر آتش آن افزوده است، بگونه ای که به دنبال بیانات دولت اسرائیل، از روز جمعه جرج بوش و تونی بلر نیز هنگام صحبت از این نبرد با به کار بردن این عبارت، "تروریستها" را عاملان آغاز واقعه میدانند.

هدف پشت پرده این موضع گیری روشن است، طبق برداشت آمریکا از جنگ مبتنی بر وحشت آفرینی یا ترور، هر که ادعا کند در مقابل این طرز فکر مشاجره آمیز (تروریسم) به مبارزه پرداخته، میتواند هر چه میخواهد انجام بدهد.

البته دولت آمریکا این نتیجه گیری را چنین توجیه میکند که نیروهای اسرائیل را غیر رزمی خوانده است، در حالی که حقیقت آشکار این است که نیروهای ارتشی تا دندان مسلح اسرائیل دائما درحال اشغال مناطقی در لبنان و فلسطین بوده و هستند.

نیت اصلی از چنین برخوردی نه تنها خارج کردن مفهوم تروریسم از معنای اصلی آن، بلکه ننگین جلوه دادن فعالیتهای مشروع مقاومت حزب الله است.

معنا کردن تروریسم همواره به طرزی غیرعادی مشکل بوه است، اما برداشت آمریکاییها از آن فاقد هرگونه واقع بینی - حتا از نوع ریاکارانه آن - بوده و در نتیجه این اصطلاح را به کلی بی معنا کرده است.

در این حالت، تروریسم به معنای "نوعی خشونت سیاسی که ما با آن مخالفیم" درآمده است و جالب اینجاست که رفتارهای اخیر آمریکا نگرش جدیدی را نیز با خود به ارمغان آورده و آن اینکه "به هنگام متوصل شدن به زور برای حل مشکلات، از کوشش برای حل مسالمت آمیز بحران جلوگیری کنیم!"

رعایت تناسب در برخورد متقابل
از زمان تهیه عهدنامه ژنو به بعد، عهدنامه ها و دادنامه های متعددی منعقد شده اند که در آنها برای اداره نیروهای نظامی و همچنین قانون رعایت تناسب در برخورد متقابل و حفظ امنیت غیر نظامیان، قوانینی با ریزه کاریهای بسیار گنجانده شده است.

طبق این قوانین بین المللی، ممکن است برخی از عملیات حزب الله و حماس - با توجه به امکانات ساده و اولیه نظامی - برای دفاع از لبنان و فلسطین را بتوان تا حدی خشونت بار دانست، اما در مورد دولت اسرائیل، احتیاجی به موشکافی نیست.

عملیات اسرائیل با هیچ یک از قوانین و اصول رعایت تناسب در برخوردهای سیاسی تطابق ندارد، که نمونه های آن را در غزه و لبنان دیده ایم.

این استراتژی در همان روز نخست مبارزه به وضوح توسط رئیس ستاد اسرائیل ژنرال دن هالوتز اعلام شد، او متعهد شد که : "لبنان را به بیست سال گذشته باز خواهیم گرداند"، و با قتل عام هولنام قانا مجددا گفته خود را به جهانیان یادآوری کرد.

این شیوه برخورد مشابه عملیاتی است که سالهای 1993 و 96 انجام گرفت. در آن زمان اسحاق رابین تصدیق کرد که : "هدف این عملیات مجبور کردن ساکنان جنوب لبنان به مهاجرت به سمت شمال است، ساکنان یک منطقه تنها در صورتی به چنین مهاجرتی دست میزنند که در وحشت از دست دادن زندگی خود باشند."

چنین اتفاقی در غزه نیز رخ داد، جایی که امکان تظاهر به جدا سازی نظامیان و غیر نظامیان بسیار اندک بود و افراد غیر نظامی فلسطینی مورد محاصره بی رحمانه و اعمال خشونت باری قرار گرفتند که هیچ قانون نظامی قادر به توجیه آن نیست.

در پایان بنظر می رسد استراتژی اصلی رژیم صهیونیستی در مورد لبنان این باشد که با تحت فشار قرار دادن غیر نظامیان و تحمیل هر چه بیشتر زجر و محنت، آنها را وادار به شوریدن بر علیه دولت، ایجاد تفرقه میان گروههای مختلف سیاسی اجتماعی در آن کشور و ... باشد. بنظر شما اگر این کار "تروریسم" نباشد، پس چیست؟

ارسال

چاپ

XML

OYAX