آنچه درمورد مجموعه اسپایدرمن (Spider-Man) یا مردعنکبوتی متفاوت بوده این است که داستان بیشتر بر روی شخصیت حساس و آسیب پذیر پیتر پارکر دور میزند تا شخصیت فوق انسانی درونی وی. اسپایدی (Spidey) از آن دسته ابرقهرمانان مادرزاد نیست. تاب خوردن میان آسمانخراشها کار بسیار مشکلی است و پارکر در قسمت اعظم اسپایدرمن 2 به این فکر میکند که آیا این کار طاقت فرسا ارزشش را دارد؟ پس احترام و شکوه و جلال این عملیات قهرمانانه کجاست؟ او کاملا آماده دور انداختن لباس مخصوص خود شده است.

اسپایدرمن 2 از نظر بسیاری از کارشناسان و تماشاگران، یکی از بزرگسالانه ترین فیلمهای برگرفته از کتابهای مصور comic-book به شمار میآید، جالب اینجاست که در جهان ابرقهرمانان مجموعه کتابهای مارول (Marvel)، پیتر تودار و کم معاشرت بیش از همه به فردی که دوران بلوغ خود را میگذراند شبیه است.

تمام داستان درباره درد و رنج انتقال به بزرگسالی، شک و تردیدها و احساس نا امنیی است که هر کسی که دوران بلوغ را از سر گذرنده با آن همذات پنداری میکند، پس در چشم این افراد، اسپایدرمن 2 بیش از حدی که به نفعش باشد، خودآگاه است، در واقع شخصیتی که کمتر شسته و رفته و بیشتر راحت و بی پروا باشد میتوانست بسیار جذابتر باشد.

حالا در فیلم اسپایدرمن 3 که تاحد بسیاری سرگرم کننده تر است، پیتر (توبی مگوایر (Tobey Maguire)) یاد گرفته است که کمی خوش باشد. او دیگر نباید شخصیت اسرار آمیز خود را از مری جین (کریستن دانست (Kirsten Dunst)) پنهان کند، مطبوعات مطالب خوبی درباره اش مینویسند و دخترها علاقه بیشتری به او نشان میدهند. پس از اینکه اسپایدرمن موفق میشود دختری را از یک ساختمان در حال فرو ریختن نجات دهد، رژه ای به افتخار او ترتیب داده میشود و اسپایدرمن با تکبری که کاملا از شخصیت پیتر دور است، عکسی خودمانی با دختر میگیرد.

اگر این جرقه های نفسانی به نظر مشکل ساز می آیند، صبر کنید تا اسپایدی مبتلا به موجودات انگل وار خزنده ای که از شهاب سنگی فرو آمده در نزدیکی او، بیرون آمده اند شود. این ماده اسرارآمیز اسپایدرمن سیاه کینه توز و سبع درون وی را –که ملبس به پیراهن سیاهرنگ و عنکبوتی جدیدی هم هست- از بند رها میکند. حالا ما با چهار شخصیت در یک بدن واحد روبرو هستیم: پیتر مودب و تودار و "خود" خودنما و مد روز که با تکبر و اعتماد به نفس در خیابانها قدم میزند، اسپایدی خوب و اسپایدی بد که قصد دارد نام نیک شخصیت اولیه خود را از بین ببرد.

در فیلم اسپایدرمن 3 چهار شخصیت منفی وجود دارد که طبعا تمام آنها یک شخصیت دوم هم دارند. بهترین آنها فلینت مارکو (توماس هیدن چرچ (Thomas Haden Church)) است. او که یک کلاهبردار فراری بوده، در یک آزمایش فیزیک درگیر شده و به موجودی با قابلیت تغییر شکل به نام مرد شنی (Sandman) تبدیل میشود-جلوه های ویژه این شخصیت واقعا ویژه هستند. شخصیت منفی بعدی دوست صمیمی/دشمن خونی پیتر است، هری (جیمز فرانکو (James Franco)) که در نقش گابلین جدید (New Goblin) در اطراف شهر میچرخد، دچار نوعی فراموشی مقطع است که موجب میشود کینه اش از پیتر به خاطر کشتن پدرش را فراموش کند.

این اشرار متعدد موجب شده اند که خط داستانی پرماجرا اما نه چندان منسجمی داشته باشیم. ممکن است یک نفر درباره قوانین ماورا الطبیعه توضیح دهد؟ من واقعا میخواهم بدانم مرد شنی چگونه و چرا مدام به حالت انسانی مارکو برمیگردد؟ و آیا این تنها یک تصادف غریب است که جرم سیاهرنگ فضایی یک راست سراغ پیتر پارکر آمده است؟ این شیوه گره افکنی بیش از حد قراردادی و فاقد خلاقیت است.

اما نگران نشوید. این ماجراهای گیج کننده تنها یک ساعت طول میکشند و بالاخره اسپایدرمن 3 در زمان مواجهه پیتر/اسپایدی با بزرگترین دشمنش-خود پلید او- شور و حالی تازه پیدا میکند. پر آب و تاب ترین نبرد این فیلم در میان دو اسپایدرمن- یا به عبارتی هویت بر علیه شخصیت- رخ میدهد. هنگامی که پیتر تصمیم میگرد واقعا بد باشد، فیلم هم واقعا جذاب میشود. مگوایر لبخند شیرین خود را کنار میگذارد و به جای آن نگاهی تهی و خودبین قرار میدهد.

کاملا واضح است که سام ریمی (Sam Raimi) کارگردان فیلم که علاقه زیادی به کمدیهای بکوب بکوب و لزج دارد، از تبدیل کردن پیتر به شخصی دیوانه و وحشی بسیار لذت برده است.

او حتی یک صحنه رقص در کلوب شبانه پر دود و دمی هم برای پیتر درنظر گرفته است که تقلیدی طنزآمیز از فیلمهای موزیکال گانگستری دهه 50 است. اسپایدرمن 3 پر از لحظات ظاهرا نامربوط اما جذاب است، روشی جاه طلبانه که به نوعی موفق هم از آب درآده است. این فیلم سراسر اکشن با نمایشهای فراوان و آتش بازیهای دیجیتال بسیاری که یک بودجه 250 میلیون دلاری میتواند بخرد، نه تنها پر آب و تاب ترین که دیوانه وارترین فیلم از سری ماجراهای اسپایدرمن است.

این فیلم داستان عاشقانه ایست که در آن پیتر از زن مورد علاقه اش دور شده و باید دوباره اعتماد او را جلب کند. از طرفی این داستان به نوعی یک دکتر جکیل (Jekyll) و مستر هاید (Hyde)(از مشهورترین آثار ادبیات وحشت نوشته رابرت لوییس استیونسن منتشر شده در سال 1886) است. داستان ناگهان از کشمکشی نسبتا کمدی به داستانی اخلاقی با پیام بخشش و بازگشت تبدیل میشود.

حتی ترسناک ترین تبه کاران داستان مانند مارکوی خبیث، جنبه ای انسانی دارند. پیام اخلاقی این فیلم پرفروش برگرفته از کتاب مصور این است :بگذار کسی که هرگز مرتکب گناهی نشده، اولین سنگ را پرتاب کند. البته این از نوع پیامهای معمول در یک فیلم سراسر زد و خورد پرماجرای تابستانی نیست، اما اسپایدرمن همواره به راه خود رفته است.

ارسال

چاپ

XML

OYAX