این فسیل که در ناحیه "گوگو" در شمال غرب استرالیا کشف شده است، نشاندهنده این است که گونه های جانوری باستانی، دستگاه تولیدمثل پیشرفته تری در مقایسه با کوسه ماهی ها و اره ماهی های امروزی داشته اند.

جان لانگ؛ سرپرست بخش علمی موزه ویکتوریا در ملبورن می گوید: نه تنها این اولین بار است که فسیل یک جنین به همراه بند نافش یافت شده است، بلکه قدیمی ترین نمونه از جانوری است که زنده زا می کرده است.

در واقع این کشف، شاهدی بر این مدعاست که مهره داران اولیه بصورت داخلی بارور می شده اند، نه از راه بارور کردن تخم ها در آب.

پلاکودرم ها، که اغلب "دایناسور دریایی" خوانده می شدند، به مدت 70 میلیون سال بر دریاچه ها و دریاهای جهان حکمرانی می کردند. اکثر ماهی های زرهدار، کوچک بودند ولی طول بعضی هایشان تا بیش از 6 متر می رسید.

پلاکودرم ها مربوط به دوره دونین "Devonian Period" (از دوره های زمین شناسی که شامل 354 تا 417 میلیون سال قبل است) می باشند که در آن دوره بتدریج حیوانات خشکی از ماهی ها بوجود آمدند. جان لانگ می گوید: این اکتشاف، فهم ما نسبت به تکامل مهره داران را دچار تغییر می کند و نشان می دهد شیوه تولید مثل چگونه بر پیشروی و تکامل مهره دارن تاثیر گذار بوده است.

در واقع تاکنون دانش کمی وجود داشت نسبت به اینکه چگونه تغییر تولید مثل از باروری تخم در آب به باروری داخلی باعث تغییر مراحل تکامل گونه های جانوری شد.

کشف جدید، که ساختمان بدنش بطور قابل ملاجظه ای به شکل سه بعدی بازسازی شده است، شامل یک جنین و زهدان است که به بند ناف متصل است. یک توده بی شکل بلورین در نزدیکی بند ناف، به احتمال قوی کیسه زرد دور جنین بوده است.

این یافته، دوران باروری و زنده زایی مهره داران را تا بیش از 200 میلیون سال افزایش داد. برخلاف ماهی ها که در آب تخم ریزی می کنند، در این نوع جانوران، تخمها در داخل بدن بارور شده و مادر از طریق بند ناف جنین را تغذیه می کند و در انتها نوزاد را به دنیا می آورد، مانند کاری که پستانداران امروزی انجام می دهند.

دانشمندان استرالیایی این فسیل 25 سانتیمتری را به افتخار دیوید آتنبروک، (Materpiscis attenboroughi) نام نهادند که اولین مطالعات را بر گوگوماهی ها در سال 1979 انجام داد. این فسیل از 29 ماه می بصورت عمومی در موزه ملبورن نمایش داده شده است.

yahoo.com

ارسال

چاپ

XML

OYAX