جیران چنته را به عشق سهراب و به یاد او می بافد . او حالا دیگر با سهراب ازدواج كرده است. در دوران نامزدی مانند تمام دختران عشایری، چنته برای جهیزیه خود بافته است و حالا با داشتن سه بچه و یك بچه تو راهی دوباره چنته می بافد. او با بافتن هر تار و پود چنته یاد خاطرات شیرین نامزدی، مراسم عروسی (مردم عشایر مانند تمام مردم ایران به ساز، آواز و رقصیدن علاقه ی زیادی دارند.) و جشن های ایل می افتد كه با حركات هماهنگ دست و پا همه را مجذوب خود می كرد. جیران همین طور كه چنته می بافت و یاد خاطرات شیرین می افتاد، گهواه را هم تكان می داد. او مانند تمام زنان عشایر عاشق كار در منزل و مواظبت از بچه ها است. او كم كم حركات طفل تو راهی را در شكم احساس می كند .

جیران هم مانند سایر زنان عشایری از سایر زنان عالم بیشتر زحمت می كشد و كمتر بهره می برد. آنها با چنته بافی تمام احساسات خود را با رنگ های نخ كه خودشان با پوست انار، پوست گردو، برگ مو و روناس رنگ آمیزی می كنند ، نشان می دهند .

آداب و رسوم ارزش های حاكم بر جامعه عشایری هویت فردی زنان را به رسمیت نمی شناسد. بنابراین در فراشد بافتن چنته و دیگر دست باف های خاص هست كه زنان می توانند آزادی زنانه خویش را احساس كنند و به شخصیت خود غنا بخشد.

كتاب "جیران زن عشایری و چنته " به دو زبان و در سه بخش منتشر شده كه بخش اول توصیف چنته ، بافت و سلیقه های مختلف عشایر در مورد رنگ ها و طرح های چنته، بخش دوم داستان زندگی جیران و بخش سوم و آخر انواع مختلف چنته را بیان می كند. این كتاب در 176 صفحه مصور (رنگی) با كاغذ گلاسه در قطع رحلی و جلد گالینگور در اختیار مردم قرار گرفته است. مولف "جیران"، "پرویز همایون پور" با همكاری عكاس مشهور "رضی میری" كتابی جذاب ، نفیس و خواندنی را توسط نشرچشمه عرضه كرده است.

ارسال

چاپ

XML

OYAX