قدم اصلی برای تولید انبوه صابون، در سال 1791 توسط یک شیمی دان فرانسوی به نام Nicholas Leblanc برداشته شد. او مراحل ساخت خاکستر قلیا یا کربنات سدیم از نمک معمولی را به عنوان اختراع به ثبت رساند.

این ماده در واقع قلیایی است که از خاکستر به دست می آید و با مخلوط کردن آن با چربی، صابون ساخته می شود. ثمره این اختراع خاکستر قلیا با کیفیت بسیار بالات و قیمت گران بود.

20 سال بعد از آن Micheal Eugene Chevreul ، یک شیمیدان فرانسوی با کشف ارتباط بین چربی ها، گلیسیرین و اسید های چرب، اختراع جدیدی انجام داد. این اختراع باعث بوجود آمدن روش مدرن و امروزی ساخت صابون شد.

قدم مهم دیگر در ساخت صابون، اختراعی بود که در اواسط سال 1800 توسط یک شیمیدان بلژیکی به نام Ernest Solvay انجام شد. او با استفاده از نمک خوراکی یا کلرید سدیم توانست خاکستر قلیا بسازد. این روش باعث کاهش هزینه ساخت قلیا شد. در نتیجه این امکان بوجود آمد که قلیا ارزانتر، با کیفیت بهتر و حجم بیشتری در اختیار سازندگان صابون قرار گیرد.

این اختراعات همزمان با پیشرفت توان اجرایی کارخانه های مختلف، باعث شد در سال 1850 صنعت صابون سازی در آمریکا خیلی سریع رشد کند. از آنجائیکه صابون به مقدار کافی تولید می شد، به تدریج از یک وسیله لوکس به احتیاج روزانه مردم تبدیل شد.

این بازار بزرگ مصرف بزرگ، سازندگان را تشویق کرد که صابون های ملایمتری برای استفاده در حمام و ماشین های شستشو، در اختیار مصرف کنندگان قرار دهند.

روش ساخت صابون تا سال 1916 به همین منوال ادامه داشت، تا اینکه کمبود چربی برای ساختن صابون که یکی از اثرات ناشی از جنگ جهانی اول بود، باعث شد اولین پاک کننده ترکیبی به جای صابون، در آلمان ساخته شود.

امروزه این مواد را به عنوان محصولات شوینده ترکیبی و پاک کننده های غیر صابونی که از ترکیب شیمیایی مواد خام بدست می آیند، می شناسیم. کشف این پاک کننده های غیرصابونی نیز بر اثر نیاز به پاکیزگی صورت گرفت، بر خلاف صابون، این مواد با نمک معدنی موجود در آب ترکیب نمی شدند، در نتیجه ماده ای به شکل صابون بوجود نمی آمد.

تولید محصولات شوینده خانگی در آمریکا از اوایل سال 1930 شروع شد. اما در واقع بعد از جنگ جهانی دوم رونق گرفت. در زمان جنگ به دلیل کم شدن منابع روغن و چربی ساختن صابون با مشکل مواجه شد، به علاوه ارتش به ماده پاک کننده ای نیاز داشت که با آب دریا و آب سرد نیز قابل استفاده باشد. این نیاز، خود محرکی شد برای انجام مطالعات و تحقیقات وسیع تر در زمینه مواد شوینده و پاک کننده های غیر صابونی.

اولین شوینده های غیر صابونی، عمدتاً برای شستن دستی ظروف و پارچه های لطیف استفاده می شدند. در سال 1946 پیشرفت غیرمنتظره ای در زمینه ساخت شوینده های همه منظوره به وقوع پیوست.در همان سال بود که اولین ماده شوینده غیرصابونی در آمریکا به عموم معرفی شد.

در این شوینده ها از ترکیبات مختلف برای بالاتر بردن کارایی استفاده شده بود. به عنوان مثال وجود ترکیبات فسفات در آنها باعث می شد که برای شستن آلودگی های خیلی زیاد نیز مناسب باشند.

در سال 1953 بازار این نوع شوینده های غیر صابونی از بازار صابون پیشی گرفت. امروزه این شوینده ها جایگزین محصولات صابونی در لباسشویی، ظرفشویی و نظافت خانه شده اند.

موفقیت های اولیه در زمینه ساخت شوینده های غیرصابونی، باعث بوجود آمدن خط تولید جدیدی شد که تنها تاکیدش بر تولید محصولاتی بود که به راحتی قابل استفاده باشند.

بعلاوه تولید کنندگان بی خطر بودن این محصولات را هم برای مصرف کنندگان و هم برای محیط زیست در نظر داشته و دارند.

در زیر خلاصه ای از زمان ساخت مواد شوینده مختلف را ملاحظه خواهید نمود:

1950 : پودر ماشین ظرف شویی – مایع لباسشویی، مایع دستشویی و محصولات پاک کننده همه منظوره – نرم کننده های پارچه – بی رنگ کننده ها

1960 : لکه برها – پودر لباسشویی دارای آنزیم

1970 : مایع صابون دستشویی – نرم کننده های پارچه کامل تر – محصولات چند منظوره (به طور مثال : شوینده های حاوی نرم کننده پارچه )

1980: شوینده هایی قابل استفاده با آب سرد – مایع شستشو جهت استفاده در ماشین ظرفشویی – پودر لباس شویی غنی شده

1990: شوینده های غنی شده پودری و مایع – نرم کننده های بسیار قوی پارچه – ژل های مخصوص ماشین ظرفشویی

ارسال

چاپ

XML

OYAX